Stoppels van wintertarwe

Ieder jaar in augustus zie je in Oldambt een groot deel van de akkerbouwgronden in rap tempo veranderen. Waar eerder wintertarwe heeft gestaan, blijven stoppels achter. De percelen die eerder goudgeel van kleur waren, veranderen weer in zwarte kleigrond.

Het fotograferen van stoppels vind ik nog wel een uitdaging. Een aantal vriendelijke boeren in de buurt maken er gelukkig geen punt van dat ik met mijn camera en statief op hun percelen sta. Ik maak er dan ook dankbaar en veelvuldig gebruik van om daar te fotograferen. In die periode ben ik veel in het veld te vinden. Ik wist van een perceel dat de wintertarwe eraf was. Dat was een mooie gelegenheid om de stoppels ervan ook eens vast te leggen.

Voordat ik de deur uitga te fotograferen, heb ik meestal een idee wat ik graag op een foto terug zou willen zien. Vooraf is duidelijk dat alleen de stoppels fotograferen niet voldoende is. Het licht in combinatie met een mooie lucht kunnen de foto net dat extra geven. Op een mooie zomeravond in augustus sta ik dus op de stoppels met mijn camera. Op het perceel hoor je de muizen struinen tussen de stoppels. Zij zijn vast op zoek naar wat achtergebleven tarwe. De zon was nog niet onder. Voordat de zon helemaal onder was schoof de bewolking ervoor langs. Op zulke momenten verschijnen dan vaak de zogeheten jacobsladders of ook wel zonneharpen. Deze zijn ook altijd mooi om vast te leggen.

Jacobsladder in Oldambt

Dan blijf je staan in de hoop dat nadat de zon onder is de kleuren in de lucht mooi gaan worden. Met een ondergaande zon en wolkenpartijen weet je dat dit zomaar kan gebeuren. Je staat daar in het veld en ziet even verderop de boer op zijn trekker aan het werk. Je wacht, kijkt en de boer ploegt voort….. Langzaam zie je de lucht veranderen, waarbij er een scala aan kleuren in de lucht verschijnt. Zo kleurrijk had ik het me vooraf niet durven voorstellen. De weidsheid van ons mooie landschap en dan zo’n lucht. In het veld sta je daar te genieten en bedenk jij je dat de boer met zo’n uitzicht vanaf de trekker toch het mooiste beroep heeft. Midden in zo’n landschap met zo’n natuurverschijnsel aan het werk mogen zijn, is toch geweldig.

Kleurrijke zonsondergang

Op zo’n moment weet je ook weer waarom je zo van Oldambt houdt. Geen jaargetijde, geen dag, geen moment op een dag is hetzelfde. Het licht en daarmee ook het landschap verandert van minuut tot minuut. Probeer elk moment maar eens vast te leggen…..

Onweer in Oldambt

Deze blog schrijf ik op het moment dat het na een reeks van een aantal tropische dagen regent en onweert. Zoals te doen gebruikelijk in ons land, wordt de hitte namelijk verdreven met forse onweersbuien. Ik ken mensen die daar niets mee hebben, maar bij mij heeft het fotograferen van de ontladingen van dergelijke buien lang op de verlanglijst gestaan.

Gisteravond zag ik onderweg van Drieborg naar huis dat er veel ontladingen in de lucht waren. Een check op buienradar wees uit dat het nog wel even kon duren voordat de buien daadwerkelijk bij ons zouden arriveren. Ik ben dan ook maar weer met mijn camera het veld ingegaan.

In het veld kon je goed zien hoe de buien zich naderden. De natuur liet zich van z’n beste kant zien en gaf een geweldige lichtshow. In het zachte licht van mijn zaklantaarn dook op een gegeven moment een schim op. Deze schim bleek een ransuil te zijn, die geruisloos om mij heen bleef vliegen om vervolgens heel stil in de berm naast mij te landen. Waarschijnlijk had de uil een prooi gevangen.

De combinatie van de naderende onweersbuien en de ransuil maakten dat deze avond voor mij magisch was. In onderstaande foto’s kun je goed de ontladingen zien, maar ook wat die met de lucht doen. Het maakt niet uit wat voor weer het is, Oldambt is en blijft mooi.

Naderende onweersbui Oldambt
Onweer in Oldambt

’t Veurjoar van 2020

Het voorjaar van 2020 zullen wij ons nog lang heugen. Wanneer we met een jaar of tien aan dit voorjaar terugdenken, weten we vast nog heel goed dat dit voorjaar vooral in het teken stond van de Covid-19 en de maatregelen die zijn genomen. Zo moesten velen en moest ook ik vanaf halverwege maart thuis werken. Verder werd van ons verwacht dat wij zoveel als mogelijk contact met anderen gingen vermijden en als we toch naar buiten gingen 1,5 meter afstand van anderen moesten houden. Het is nu 21 juni 2020 en nog steeds zijn een aantal maatregelen van kracht. Die 1,5 meter afstand moet zelfs het nieuwe “normaal” worden, als je de berichten gelooft. Dit zal ik echter nooit normaal gaan vinden. Hopelijk zijn de maatregelen binnenkort niet meer nodig en kunnen wij in deze samenleving gewoon weer met elkaar leven, zonder restricties.

Dit voorjaar gaat overigens ook nog met een andere reden de boeken in: het was namelijk het droogste voorjaar ooit gemeten. Aldus volgens de KNMI. Het was inderdaad mooi weer. Gelet op de maatregelen die golden, vond ik dat eerlijk gezegd geen probleem. Sam, mijn hond, en ik trokken er iedere dag even op uit. Ook de camera werd weer regelmatig van stal gehaald. Ik had weer tijd gekregen om te fotograferen en bovendien was na een hele dag thuis werken het wel even heerlijk om buiten te zijn.

Ik ga er altijd vanuit dat de lente op 21 maart begint. Maar wist je overigens dat de meteorologische lente op een andere datum begint, te weten op 1 maart? Op 1 maart van dit jaar was het trouwens niet droog. Die dag was het wisselvallig met soms stevige buien. Wanneer een bui wegtrekt en de laagstaande zon er nog even tegenaan schijnt, krijg je indrukwekkende luchten. Deze luchten in combinatie met een open landschap maken wat mij betreft het plaatje compleet.

Na een regenbui

Op vorenstaande foto kreeg ik feedback, zal ik maar zo zeggen. Feedback in de zin dat iemand me kon vertellen dat hij deze foto wel erg dreigend vond. Liever zag hij een strak blauwe lucht…. Weet wat je zegt. Welnu, die blauwe lucht hebben wij vervolgens wekenlang gezien. Voor het fotograferen was het, of laat ik het zo zeggen, vond ik het niet veel aan. Bovendien levert een strak blauwe lucht ook geen regen op. Dat weten we nu zeker en degene vast ook die liever een blauwe lucht ziet. Misschien heeft hij er nog even aan gedacht toen hij zag dat de gewassen op het land aan het verpieteren waren. Af en toe zag je wat wolken, maar daarbij bleef het ook. Dat waren overigens wel mooie momenten om er even op uit te gaan. En na weken droogte kregen wij eindelijk weer wat regen.

Zon en regen

Voor de gewassen op het land was het regen hard nodig. Het fijne van buien is niet alleen dat het goed is voor de akkers, maar ook nog leuk is om te fotograferen. Na zo’n droge periode was er volgens mij sprake van een echte win-winsituatie.

P.S. Nog even voor degene(n) met een voorkeur voor strak blauwe luchten. Vergeet niet dat er na regen ook altijd weer zonneschijn komt…..