Torenvalk met muis

Ergens halverwege september reed ik door de polder. Naast me lag, zoals dan te doen gebruikelijk, mijn camera in de hoop nog iets op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen. In de polder kon je toen veel torenvalken zien. Rond haast elke boerderij vlogen torenvalken. De meeste keren waren ze zo ver dat het onmogelijk was om de torenvalken goed te kunnen fotograferen. En als ze al een keer dichterbij kwamen, waren ze ook snel weer gevlogen.

Die dag echter had ik wat meer geluk. In de Carel Coenraadpolder was net die week daarvoor een perceel geploegd. Aan de rand van de geploegde grond zag ik in de verte al een torenvalk zitten. Ik reed al niet snel, maar nam nog even wat meer gas terug. Heel voorzichtig naderde ik de torenvalk. Ik verwachtte dat de torenvalk wel zou wegvliegen, maar tot mijn verrassing bleef deze nu toch zitten. Dichterbij gekomen zag ik de valk zitten op een stuk klei dat door het ploegen iets boven de rest uitstak. Toen ik even de tijd had goed te kijken, zag ik iets bij de poten liggen.

Torenvalk op klei

Heel rustig liet ik de auto uitrollen, zodat ik beter kon zien wat de torenvalk bij zich had. Het was een mooie, vette muis. De torenvalk was bovendien geenszins van plan om de stek op te geven. Integendeel. De muis werd vanaf dat moment vakkundig ontleed. Gelet op het stuk klei had ik de indruk dat dit niet de eerste keer was dat de torenvalk op die plek een muis heeft gegeten. Resten van waarschijnlijk ook een muis doen vermoeden wat voor een tafereel daar eerder ook al heeft afgespeeld.

Torenvalk met muis
Torenvalk met muis

Wanneer het alleen met een snavel lastig wordt, kan een poot nog uitkomst bieden.

Torenvalk met muis
Torenvalk met muis
Torenvalk met muis

De torenvalk hield de omgeving goed in de gaten. Mijn auto en mijn aanwezigheid deden de torenvalk kennelijk niets, maar verder had ik de indruk dat de torenvalk niets aan het toeval overliet. Dit maakte misschien ook dat de torenvalk op een gegeven moment anders ging zitten. Voor mij was dat gunstiger. Zowel de torenvalk alsook de muis kon ik nu beter zien.

Torenvalk met muis
Torenvalk met muis
Torenvalk met muis

Na een tijdje draaide de torenvalk zich om en pakte de muis in de snavel. Met de muis in de snavel zette de torenvalk zich even af om vervolgens een halve meter verder lager te landen. Daar deed de torenvalk iets wat ik eerder nog niet had gezien en niet eens heb geweten. Tussen de brokken klei werd de muis verstopt. Het schijnt namelijk zo te zijn dat torenvalken dit vaker doen. Zij verstoppen de resten prooi om op een ander moment verder te kunnen eten.

Torenvalk loopt met muis
Torenvalk zet zich af met muis
Torenvalk verstopt de muis
Torenvalk poetst de veren

De laatste foto laat zien dat de valk wel erg ontspannen moet zijn geweest. Nadat de prooi was verstopt, begon de valk uitgebreid de veren te poetsen.

Vogels bij ondiep water

Gisteren ben ik op een plek met ondiep water geweest. Op dit soort water kunnen namelijk een aantal leuke vogelsoorten afkomen. Het weer zat mee. Er was bijna geen wind en een waterig zonnetje kwam zo nu en dan tevoorschijn. Wat licht betreft was het geweldig. Of het rustige weer een rol heeft gespeeld, weet ik niet, maar ik kreeg de gelegenheid een aantal leuke vogelsoorten te fotograferen. Als je de tijd neemt en rustig afwacht, kun je het gedrag van de vogels goed volgen.

Binnen een paar uur kwamen de ijsvogel, de bonte strandloper, de wintertaling en de watersnip voor de snel. De ijsvogel was er maar even. De andere soorten bleven langer in en bij het water foerageren en rusten.

De wintertaling

De wintertaling is de kleinste eend die in Europa voorkomt. Ik vind zowel het mannetje alsook het vrouwtje erg mooi om te zien. Vooral de groene vlek aan de achterkant van de vleugel, ook de spiegel genoemd, is erg opvallend. Zo kun je de wintertalingen goed herkennen.

Wintertaling man
Wintertaling man
Wintertaling vrouw
Wintertaling man en vrouw
Wintertaling man

De ijsvogel

De ijsvogel kwam even buurten.

De ijsvogel vrouw

De bonte strandloper

De bonte strandloper is een kleine strandlopersoort. Deze bonte strandloper was gisteren de enige van zijn soort. Gelet op zijn kleuren had hij al zijn winterkleed. Helemaal alleen voelde hij zich kennelijk niet. Hij liep gemoedelijk tussen de watersnippen.

De bonte strandloper
De bonte strandloper
De bonte strandloper
De bonte strandloper
De bonte strandloper

De watersnip

De watersnip herken je aan zijn bruine gestreepte verenkleed met een lichte onderkant. Door zijn kleuren kan het zo zijn dat je in de polder er gewoon aan voorbijgaat zonder dat je de vogel is opgevallen. De watersnip is leuk om te zien. Hij kan zo rustig foerageren om vervolgens snel de andere kant op te lopen of bij het lopen maakt hij zomaar uit het niets een sprongetje.

De watersnip
De watersnip
De watersnip
De watersnip
De watersnip
De watersnip
De watersnip met een sprongetje

PS Hartelijk dank Rein!

Visarend in de Breebaartpolder

De visarend doet zijn naam eer aan. Het is een vogel die alleen van vis leeft. In Nederland komen ze niet in grote aantallen voor. Bij zijn trek vanuit Scandinavië naar Afrika wil het nog wel gebeuren dat ze ook door Nederland trekken. In dat geval is de kans groot dat je een visarend in september of april ziet. Als het zo’n vogel hier goed bevalt, kan het zijn dat hij even wat langer blijft.

Op dit moment zijn er visarenden in de Breebaartpolder neergestreken. Zelf heb ik er gisteren twee stuks jagend gezien. Net als een valk kan de visarend stilstaand bidden. Hij blijft dan even boven een plek hangen om vervolgens met vooruitgestoken klauwen op een vis te duiken. In sommige filmpjes zie je dat de visarend helemaal kopje onder gaat om vervolgens met een vis moeiteloos weer uit het water te komen.

Gisteren, zaterdag 26 september 2020, heb ik het genoegen gehad om een visarend te fotograferen. We zaten in de Breebaartpolder te fotograferen met een uitzicht op een grote kale boomstam. Het was nog in de ochtend. Een kennis van me had net de visarend gespot. Wat zou het toch geweldig zijn als hij juist op die boomstam zou gaan zitten, bedachten we ons nog. De zwarte ruiter, de watersnippen en de kieviten hadden we op dat moment al op de gevoelige plaat vastgelegd. Zo’n visarend fotograferen, zou toch geweldig zijn. Een aantal ogenblikken later gebeurde dat waar we al op hadden gehoopt…. een visarend zat daadwerkelijk op de boomstam. Dit hadden we gehoopt, maar toch niet zo snel verwacht. Enigszins overrompeld, richtten wij de lenzen richting de visarend die in de top van de boomstam zat. Wat een mooie vogel!

Visarend in de Breebaartpolder – 1
Visarend in de Breebaartpolder – 2
Visarend in de Breebaartpolder – 3
Visarend in de Breebaartpolder – 4
Visarend in de Breebaarpolder – 5
Visarend in de Breebaartpolder – 6

Een aantal minuten lang zat de visarend in de boomstam, totdat een buizerd op hem af vloog. Dat vond hij kennelijk vervelend. De visarend hield het voor gezien. Wij hadden de visarend voor de lens. Dat was geweldig! Dit maak je zo niet weer mee. De wintertalingen kwamen nog even voorbij, maar die waren op dat moment voor jouw gevoel minder magisch dan de visarend.

Het was al 16.00 uur geweest. Het werd bewolkt en daardoor veranderde het licht. Dit zag je terug op de foto’s. Vlakbij liepen de watersnippen, de kieviten en de wintertalingen te foerageren. De watersnippen zo vlakbij dat je er bijna een portret van kon maken. Naast deze vogels werd tevens de boomstam nauwlettend in de gaten gehouden. En ja hoor, daar zat de visarend er weer. Heel kort heeft hij van de boomstam gebruik gemaakt. Even om zijn verenkleed uit te schudden en de omgeving te observeren om vervolgens weer zijn weg weer te vervolgen.

Visarend in de Breebaartpolder – 7
Visarend in de Breebaartpolder – 8

De bewolking werd alsmaar dikker en er kwam meer wind opzetten. De wintertalingen en de meeste kieviten vlogen weg. De watersnippen kropen dicht bij elkaar. Het werd heel stil. Je ziet dat de tijd langzaam verder kruipt. Zal ik gaan of toch niet? Nog even wachten. Je weet het nooit. Zo is het stil en een moment later gebeurt er weer wat. Maar toen werd het bijna 18.00 uur en nog steeds was het erg stil. Ik besloot om in te gaan pakken en toch maar te gaan. Net op het moment dat ik wilde gaan, gebeurde het. De visarend ging weer op de boomstam zitten. Het weer was ruiger geworden. Met het weer werd waarschijnlijk ook de visarend steeds wilder. De vleugels gingen op en neer. Het verenkleed zag er verwaaid uit. Wat een schouwspel! De lichtomstandigheden waren niet meer gunstig om te fotograferen. Het was donker geworden en de visarend was de hele tijd in beweging. Met ingehouden adem heb ik toch maar het schouwspel gefotografeerd.

Visarend in de Breebaartpolder – 9
Visarend in de Breebaartpolder – 10
Visarend in de Breebaartpolder – 11
Visarend in de Breebaartpolder – 12
Visarend in de Breebaartpolder – 13

De visarend besloot vervolgens verderop in de Breebaartpolder te gaan jagen. Het was door de bewolking zo donker geworden dat het geen zin meer had om te fotograferen. Een mooi moment om deze geweldige dag in de Breebaartpolder af te sluiten. Eén ding weet ik nu zeker. Met de voorjaarstrek volgend jaar ben ik weer in de Breebaartpolder te vinden. Hopelijk zijn en blijven de visarenden er dan ook nog even voor een visje.